On Deneme

Gün batımında bir iskelede klasik bir araba sürüyorsun ve onu küçük bir başlangıç kuvvetiyle fırlatıyorsun — sadece bir kez değil, arka arkaya on kez. Amaç ilk seferde mükemmel açıyı yakalamak değil, bir seri kurmak: engellere her çarpış puan getirir, bu puanlar da bir sonraki atış için ekstra hız haline gelir. Bu yüzden zayıf bir başlangıç başarısızlık değil, tüm deneme serisi boyunca yönettiğin bir birikimin başlangıcıdır.

Kontrol iki aşamalıdır ve zorluk tam da buradadır. Önce açıyı belirlemek için yukarı aşağı hareket eden bir oku tek dokunuşla durdurursun. Sonra gücü belirlemek için artan bir çubuğu ikinci bir dokunuşla durdurursun, bu da arabayı fırlatır. Bundan sonra artık kontrolün yoktur: araba durana kadar uçar ve pistteki engellere çarpar, her çarpışma skoruna hasar ekler. İki durdurmanın hassasiyeti ne kadar ileri gideceğini belirler.

İskeledeki pist uzundur ve engeller seyrek yerleştirilmiştir, bu yüzden onlara ulaşmak sadece açı şansıyla değil, önceki denemelerden kazanılan hızla mümkündür. Bu yüzden atışları idareli kullanmamak mantıklıdır — ilk atışlar hızı yükseltmeye yarar, sonrakiler ise daha uzaktaki engellere çarpıp daha yüksek hasar biriktirir. Üç seviye atış sayısını azaltır, başlangıç gücünü düşürür ve geçmen gereken eşiği yükseltir, böylece her seviye daha en baştan daha sağlam bir seri gerektirir.

Kısa, net denemeleri olan oyunları tercih ediyorsan ve kendi ilerlemeni tek bir skorun ötesinde takip ediyorsan bu oyun tam sana göre — burada başarı tek bir en iyi çarpışmayla değil, on atışlık tüm seriyle ölçülür.